Ό,τι κόψει ο νους του Κωστάκη

  Εκείνη ήταν η ώρα μηδέν! Όπως είδε τον γιο της, πετσί και κόκκαλο, να τρέμει σωριασμένος στο πάτωμα, ξύπνησε μέσα της μια τέτοια δύναμη, που με μια κραυγή σαν κεραυνός κοίταξε πάνω και φώναξε:  «Ή που θα μου στείλεις τούτη τη στιγμή δυο αγγέλους για να τον σώσουν ή πάρε τον μαζί Σου, γιατί δεν αντέχω άλλο τούτο το βάσανο!» Και τότε, λες και άνοιξαν οι ουρανοί και την άκουσαν. Ο ανήμπορος Μιχάλης* βρήκε τη δύναμη και σηκώθηκε. Αμίλητος, άρπαξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα.  Φοβήθηκε μήπως και δεν τον ξαναδεί. Οι αγώνες της για να σώσει τον πρωτότοκό της ατέλειωτοι. Μόνη της ανάγιωσε και τα 3 παιδιά της, δουλεύοντας μέρα νύχτα μπροστά από μια ραπτομηχανή, αφού ο άντρας της τους εγκατέλειψε από νωρίς. Ξόδεψε ό,τι είχε και δεν είχε και χρεώθηκε άλλα τόσα για υποσχόμενες θεραπείες σε κέντρα αποκατάστασης στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Μέχρι και στο Ισραήλ πήγαν σε έναν γιατρό που έταζε θαύματα με μεταγγίσεις αίματος. Όλα μάταια. Η ηρωίνη ήταν πια...

Το Ενετικό Γεφύρι της Ελιάς (16ος αιώνας) βρίσκεται στα διοικητικά όρια του χωριού Φοινί.  Το όνομα φημολογείται ότι το πήρε από ένα δέντρο ελιάς που βρισκόταν κοντά. Πρόκειται για οξύκορφο, πετρόκτιστο γεφύρι μικρογραφία του ξακουστού γεφυριού του Τζελεφού, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα πιο κάτω. Το ρυάκι που διασχίζει από κάτω είναι ένας παραπόταμος του Διαρίζου, ο Φοινιώτης. Αν έχετε... «εξερευνητική διάθεση», μπορείτε να το επισκεφθείτε όπως και εμείς χθες με τα πόδια, από τον χωματόδρομο που οδηγεί σε αυτό από τους Αγίους Αναργύρους του Φοινιού (γύρω στα 8 χιλιόμετρα). Η διαδρομή είναι ιδιαίτερα όμορφη το φθινόπωρο και την άνοιξη. Προσέξτε όμως να μεν ξιπαστείτε, όταν θα περνάτε δίπλα από κάποιες μάντρες που έχουν… φιλικά σκυλάκια. Εμείς μια χαρά τα χαιρετήσαμε, ο καημένος ο Ξενάκης όμως... εβράχηκεν που τον φόον του, όταν τα είδε! Αν το αυτοκίνητό σας είναι saloon, καλύτερα να πάτε είτε από το χωριό Καμινάρια, αφού απέχει μόλις 4 χιλιόμετρα ασφάλτινου δρόμου, είτε από τον δρ...

  Ξύπνησα στις 5:30 ώστε μέχρι τις 6 να ξεκινήσω την…Λεμεσιανή ποδηλασία μου. Περνώντας μέσα από τους παλιούς Τουρκομαχαλάδες που πλέον τείνουν να γίνουν αραβικοί και μέσα-μέσα Ρουμάνικοι, έφτασα κατά τις 6:20 στην παραλία. Το ότι λατρεύω το… πρωινό κοινό που συναντώ εκεί σας το είπα πολλές φορές. Οι ηλικίες τις καθημερινές συνήθως συνταξιούχοι που αυτή την περίοδο λύνουν το Ουκρανικό ζήτημα αλλά και σούπερ αθλητικοί τύποι λάτρεις της φύσης που πριν τη δουλειά παν για προσκύνημα στα γαλανά νερά της γενέτειρας μου. ο Κώστας Κακογιάννης με την μητέρα του Ελένη Οι γοργόνες της Λεμεσού Πέρασα την επίχωση - το χώρο που παλιά όλοι έβριζαν ότι εξαφάνισε το παραλιακό μέτωπο και που τώρα όλοι υμνούν μιας και μεταμορφώθηκε σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης (και της Μεσογείου θα έλεγα). Έφτασα στο στέκι μου, το Θαλασσάκι όμως προχώρησα γιατί πριν βρεχτώ είπα να συνεχίσω μέχρι το τέρμα του ποδηλατόδρομου για να καλύψω τα 15 χιλιόμετρα της μέρας, έτσι για να νιώσω και εγώ τσας αθλητικ...

Ο καημένος ο Κωστάκης για 20 μέρες είχε συνεχόμενους πόνους στον λαιμό και στο στέρνο. Φοβούμενος τα χειρότερα ωστόσο, τους αγνοούσε εσκεμμένα. Έλα όμως που την περασμένη βδομάδα ξύπνησε απότομα τα ξημερώματα με μια απίστευτη δύσπνοια. Θα έβγαζε, δεν θα έβγαζε τη νύχτα, το μόνο σημάδι πως είναι ακόμα ζωντανός το ροχαλητό, ναι αυτό σαν κουγκρομηχανή, του αδιάφορου Ξενάκη από το απέναντι δωμάτιο. Να ξαπλώσει αδύνατο, έτσι την έβγαλε στην πολυθρόνα, με προσευχές μετάνοιας και τρία μαξιλάρια για παρηγοριά, μέχρι να ξημερώσει για να καλέσει γιατρό. ο Κωστάκης και ο Ξενάκης Στις 8 άρχισε τα τηλεφωνήματα. Το πιο σύντομο ραντεβού που βρήκε, στις… 18 Αυγούστου! «Αν περιμένω μέχρι τότε», σκέφτηκε, «με βλέπω να τα πίνουμε παρέα με τον Άγιο Πέτρο». Απεγνωσμένος μαρτύρησε στον Κουζάλη τα βάσανά του και εκείνος, επειδή είχε πρόσφατα ένα επίσης φοβιτσιάρικο περιστατικό με δερματικά και ιλίγγους, του θύμισε πως βρήκε σωτηρία στον ομοιοπαθητικό τους γιατρό στη Λευκωσία. Αυτούς τους ομοιοπαθητικούς τεί...

Η μαμά μου δεν οδηγούσε ποτέ εκτός πόλης. Αυτό ήταν το αυστηρό προνόμιο του προστατευτικού μπαμπά. Εκείνη τη Δευτέρα όμως, θα έπαιρνε αναγκαστικά το… υπεραστικό της βάπτισμα, αφού ο πατέρας μου εργαζόταν και στις 10 η ώρα έπρεπε να βρεθούμε στη Λευκωσία για να συναντήσουμε το λεωφορείο, που θα έπαιρνε την αδελφή μου και άλλα παιδιά σε μια κατασκήνωση στον Πεδουλά. Ήταν γύρω στις 7:30 π.μ., όταν ξεκινήσαμε με το «κατσαριδάκι» μας το EB317, από τη Λεμεσό. Μπροστά η μαμά, συνοδηγός η αδελφή μου η Ειρήνη και στο πίσω κάθισμα εγώ, ο 5χρονος Κωστάκης. Αν και είχαμε μια ψιλο-αγωνία για το οδήγημα της μαμάς, σύντομα την ξεπεράσαμε, αφού μια χαρά τα κατάφερνε και έτσι αρχίσαμε τα αστεία και τα αναμενόμενα αδελφικά πειράγματα σαν τη γάτα με το ποντίκι. Δεν έμελλε να κρατήσουν για πολύ οι φωνές μας όμως, αφού λίγο πριν φτάσουμε, μια περίεργη αναστάτωση στον υπεραστικό, έσβησε το χαμόγελο ολονών μας. Τα μπροστινά αυτοκίνητα με απότομους ελιγμούς άρχισαν να κάνουν επαναστροφή. Κορνάροντας οι οδηγο...

  Ψες έμεινα στη Λεμεσό, επειδή είχα ραντεβού στην οδοντογιατρό, έτσι βρήκα την ευκαιρία να πραγματοποιήσω το όνειρό μου, πριν αναχωρήσω το πρωί για το σχολείο: να βρεθώ στη θάλασσα χαράματα καθημερινής! Ξύπνησα στις 5:00, φόρεσα το μαγιό, άρπαξα το ποδήλατο και ξεκίνησα. Ήταν τόση η χαρά μου, που όποιον συναντούσα στον δρόμο τον καλημέριζα. Οι περισσότεροι ξαφνιάζονταν, γιατί έχουμε χάσει αυτή την όμορφη συνήθεια. Όλοι όμως ανταποκρίθηκαν και αν τους χάριζα μια καλημέρα, μου επέστρεφαν δύο με διάπλατο χαμόγελο! Είναι απίστευτο πόση θετική ενέργεια εισέπραξα με αυτή μου την απόφαση.   Φυσικά η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν πέρασα από ένα γηροκομείο, με 4-5 ηλικιωμένους να κάθονται στη βεράντα. Τα μοναξιασμένα πρόσωπά τους φωτίστηκαν από χαρά! «Γεια σου παλληκάρι μου», αναφώνησε ένας από αυτούς, σηκώνοντας το χέρι.   Όταν έφτασα στον μόλο, ο ήλιος γεννιόταν μέσα από τη θάλασσα. Θα τον ζήλευε ακόμα και ο Ελύτης αυτόν τον Ηλιάτορα, έτσι έβγαλα το κινητό και τον απα...

Η ημέρα του πατέρα συνήθως δεν τιμάται όσο της αξίζει αφού επισκιάζεται από αυτήν της μητέρας που προηγείται κατά ένα μήνα.  Έτσι χθες, ανήμερα της γιορτής των πατεράδων είπα να την αφιερώσω για να γράψω ένα τραγούδι ειδικά για τον πατέρα μου τον Γαβριήλ. Της Ελένης της είχα γράψει το "Μάνα σ' αγαπώ" εδώ και χρόνια. Ξύπνησα λοιπόν πρωί συλλέγοντας  μνήμες και εικόνες που μας συνδέουν για να εμπνευστώ. Καβάλησα το ποδήλατο και καθ' οδόν προς στην εκκλησία ζήτησα από τη φύση να με βοηθήσει. Πρώτη εικόνα που μου ήρθε είναι και η πιο χαρακτηριστική για τη σημερινή μας σχέση, όταν παρέα πηγαίνουμε για καφέ, και έτσι γεννήθηκε ο πρώτος στίχος "Μισό χαμόγελο κρυμμένο απ' το φλυτζάνι".   Όντως στα γυαλιά του συχνά φαντάζομαι νοσταλγικές εικόνες από το παρελθόν μας, όπως αυτήν με τη μηχανή του, μια μπλε SUZUKI A80 με την οποία με έπαιρνε από ιδιαίτερα σε ιδιαίτερα. (Εκτός για το μάθημα του βιολιού όπου πηγαίναμε για τους ευνόητους λόγους με το αυτοκίνητο).   Και ...