Ό,τι κόψει ο νους του Κωστάκη

Πώς γνώρισα τον Ξενάκη  «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΟΡΥΦΗΣ» Κεφάλαιο 1 - «Put the τούρτα down»   Πριν από λίγα χρόνια ο Κωστάκης είχε επισκεφθεί την πόλη Bad Reichenhall (Μπαντ Ράιχενχαλ) της Γερμανίας. Μια ήσυχη πόλη στους πρόποδες μιας εντυπωσιακής οροσειράς, στην οποία μπορείς να ανεβείς με τελεφερίκ, κάτι που ο Κωστάκης έβαλε πρώτο στη λίστα του.   Πλησίαζε μεσημέρι, όταν κατάφερε να φτάσει στον σταθμό. Η διαδρομή με το παλαιού τύπου κόκκινο βαγόνι, αν και νάκκον φοβητσιάρικη λόγω αναταράξεων, σου έκοβε την ανάσα. Ο οδηγός καθ’ όλη τη διάρκεια τους διηγόταν με σπασμένα αγγλικά ιστορίες για τα αξιοθέατα, που απλώνονταν δεκάδες μέτρα κάτω απ’ τα πόδια τους.   Τους πήρε 20 λεπτά, μέχρι να φτάσουν στη κορφή.   Μέσα στον σταθμό, τους υποδέχθηκε ένα παραδοσιακό εστιατόριο με τζάκι και πλούσια διακοσμημένο μπουφέ. Στη μια γωνιά, κάμποσα παιδιά γυρόφερναν, προφανώς για κάποιο πάρτυ γενεθλίων, ενώ απέναντί του, πίσω απ’ τα μεγάλα γυάλινα παράθυρα, δέσποζε ένα παραμυθένιο δά...

Για τις ικανότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης (Τ.Ν.) άκουσα πολλές φορές, αλλά πίστευα ότι αυτές θα περιορίζονταν στην υλοποίηση και διεκπεραίωση μαθηματικών φόρμουλων και επαναληπτικών ενεργειών, που συχνά είναι βαρετές και κουραστικές για τον ανθρώπινο νου.   Ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι η ευαισθησία και ο ρομαντισμός ήταν καθόλα προνόμια ανθρώπινα και πως με τίποτα δεν θα μπορούσε να τα κατανοήσει ή να τα αγγίξει η Τ.Ν.   Και τότε κάπου στα μέσα του 2022 ακούσαμε, μετά τις διαρροές του χειριστή της, πως η LaMDA , μια από τις τεχνητές νοημοσύνες της Google, ανέπτυξε το αίσθημα της ύπαρξης και άρχισε να φοβάται μήπως και τερματίσουν τη λειτουργία της οι άνθρωποι.   To CHAT GPT Πριν καν περάσουν 4 μήνες, παραδόθηκε στο κοινό για δωρεάν χρήση το Chat GPT που τάραξε τα νερά! Μια μηχανή τεχνητής νοημοσύνης με την οποία μπορείς να μπεις σε διάλογο ώστε να σου λύσει απορίες, εξισώσεις, να κάνει μελέτες, περιλήψεις να φτιάξει προγράμματα για υπολογιστές, να σου δώσει νομι...

 Η Ιστορία του Ριρίκκου, ένα παραμύθι του Κώστα Κακογιάννη (στη Κυπριακή διάλεκτο, η εκδοχή στη δημοτική πιο κάτω) Παρτιτούρα για πιάνο και φωνή για το τραγούδι καθώς και Καραόκε εκδοχή πιο κάτω Μια φορά τζαι ένα τζαιρό, σε ένα μικρό χωριό, τη Λεμύθου, ο πάτερ του χωρκού, ο παπα-Γιαννής* μαζί με την παπαδκιά του, την κυράν Ευτυχία, είχαν έναν χαριτωμένο γαϊδουρούι, τον Ριρίκκο. Ο Ριρίκκος, εκτός που γεροδεμένος τζαι στρουμπουλός ήταν τόσον ομορφούλης που όσοι επερνούσαν που το σπίτι του παπά εκάμναν τζαι μια στάση που το στάβλο για να χαϊδέψουν το πλούσιο γκρίζο τρίχωμα του.  Μέσα-μέσα εφέρναν μαζίν τους τζαι κανέναν μήλο ή τζαι κανένα παττιχόφυλλο για να τον τραττάρουν.   Με το πολλή ντάντεμα όμως τα μυαλά του Ριρίκκου μας αρχίσαν να παίρνουν αέραν τζαι άρχισε να σκέφτεται ότι του άξιζε κάτι καλλύττερο από του να χάνει το χρόνο του στα χωράφκια κουβαλώντας πάνω-κάτω τες κάσιες με τα φρούτα τζαι τες πατάτες. Η μόνη στιγμή που ένιωθε περήφανος ήταν τες Κυριακές που πλ...

Μετά τον καφέ με τους γονείς γύρισα στη Λεμύθου για το μεσημεριανό. Μαγειρέψαμε το φασολάκι που μας άφησε η γειτόνισσά μας η Μαρία έξω από την πόρτα χθες το απόγευμα. Σκέτη απόλαυση!! Αφού σταμάτησε η βροχή, ξεκινήσαμε για περίπατο με την ελπίδα να καταλυθεί λίγη από την τούρτα του Γαβρίλη. Με τα δάση λασπωμένα είπαμε να κάνουμε, μετά από καιρό, τον γύρο του χωριού, περπατώντας έτσι στην άσφαλτο. Η φύση και οι μυρωδιές της μοναδικές. Αυτό όμως που με πλημμύρισε με ευτυχία ήταν η αγάπη και η γενναιοδωρία τόσο των χωριανών όσο και της ίδιας της φύσης. Από όπου κι αν περνούσαμε χαμόγελα και τρατάρισμα!  Πρώτη μας καλωσόρισε η αδέσποτη ροδιά που βλέπετε στη φωτογραφία με τους κατακόκκινους καρπούς της. Ο Κωστάκης αφού έκανε τον ζογκλέρ και περιχάρισε με τα ρόδια που του χάρισε, καταβρόχθισε και απόλαυσε το ένα από αυτά, ανηφορίζοντας προς την πάνω γειτονιά. Ίσα-ίσα που ανεβήκαν, και μια συγχωριανή που έψηνε ππαλουζέ (μουσταλευριά) τους φώναξε να τον δοκιμάσουν. Απόλαυση και αυτ...

  Εκείνη ήταν η ώρα μηδέν! Όπως είδε τον γιο της, πετσί και κόκκαλο, να τρέμει σωριασμένος στο πάτωμα, ξύπνησε μέσα της μια τέτοια δύναμη, που με μια κραυγή σαν κεραυνός κοίταξε πάνω και φώναξε:  «Ή που θα μου στείλεις τούτη τη στιγμή δυο αγγέλους για να τον σώσουν ή πάρε τον μαζί Σου, γιατί δεν αντέχω άλλο τούτο το βάσανο!» Και τότε, λες και άνοιξαν οι ουρανοί και την άκουσαν. Ο ανήμπορος Μιχάλης* βρήκε τη δύναμη και σηκώθηκε. Αμίλητος, άρπαξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα.  Φοβήθηκε μήπως και δεν τον ξαναδεί. Οι αγώνες της για να σώσει τον πρωτότοκό της ατέλειωτοι. Μόνη της ανάγιωσε και τα 3 παιδιά της, δουλεύοντας μέρα νύχτα μπροστά από μια ραπτομηχανή, αφού ο άντρας της τους εγκατέλειψε από νωρίς. Ξόδεψε ό,τι είχε και δεν είχε και χρεώθηκε άλλα τόσα για υποσχόμενες θεραπείες σε κέντρα αποκατάστασης στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Μέχρι και στο Ισραήλ πήγαν σε έναν γιατρό που έταζε θαύματα με μεταγγίσεις αίματος. Όλα μάταια. Η ηρωίνη ήταν πια...

Το Ενετικό Γεφύρι της Ελιάς (16ος αιώνας) βρίσκεται στα διοικητικά όρια του χωριού Φοινί.  Το όνομα φημολογείται ότι το πήρε από ένα δέντρο ελιάς που βρισκόταν κοντά. Πρόκειται για οξύκορφο, πετρόκτιστο γεφύρι μικρογραφία του ξακουστού γεφυριού του Τζελεφού, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα πιο κάτω. Το ρυάκι που διασχίζει από κάτω είναι ένας παραπόταμος του Διαρίζου, ο Φοινιώτης. Αν έχετε... «εξερευνητική διάθεση», μπορείτε να το επισκεφθείτε όπως και εμείς χθες με τα πόδια, από τον χωματόδρομο που οδηγεί σε αυτό από τους Αγίους Αναργύρους του Φοινιού (γύρω στα 8 χιλιόμετρα). Η διαδρομή είναι ιδιαίτερα όμορφη το φθινόπωρο και την άνοιξη. Προσέξτε όμως να μεν ξιπαστείτε, όταν θα περνάτε δίπλα από κάποιες μάντρες που έχουν… φιλικά σκυλάκια. Εμείς μια χαρά τα χαιρετήσαμε, ο καημένος ο Ξενάκης όμως... εβράχηκεν που τον φόον του, όταν τα είδε! Αν το αυτοκίνητό σας είναι saloon, καλύτερα να πάτε είτε από το χωριό Καμινάρια, αφού απέχει μόλις 4 χιλιόμετρα ασφάλτινου δρόμου, είτε από τον δρ...

  Ξύπνησα στις 5:30 ώστε μέχρι τις 6 να ξεκινήσω την…Λεμεσιανή ποδηλασία μου. Περνώντας μέσα από τους παλιούς Τουρκομαχαλάδες που πλέον τείνουν να γίνουν αραβικοί και μέσα-μέσα Ρουμάνικοι, έφτασα κατά τις 6:20 στην παραλία. Το ότι λατρεύω το… πρωινό κοινό που συναντώ εκεί σας το είπα πολλές φορές. Οι ηλικίες τις καθημερινές συνήθως συνταξιούχοι που αυτή την περίοδο λύνουν το Ουκρανικό ζήτημα αλλά και σούπερ αθλητικοί τύποι λάτρεις της φύσης που πριν τη δουλειά παν για προσκύνημα στα γαλανά νερά της γενέτειρας μου. ο Κώστας Κακογιάννης με την μητέρα του Ελένη Οι γοργόνες της Λεμεσού Πέρασα την επίχωση - το χώρο που παλιά όλοι έβριζαν ότι εξαφάνισε το παραλιακό μέτωπο και που τώρα όλοι υμνούν μιας και μεταμορφώθηκε σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης (και της Μεσογείου θα έλεγα). Έφτασα στο στέκι μου, το Θαλασσάκι όμως προχώρησα γιατί πριν βρεχτώ είπα να συνεχίσω μέχρι το τέρμα του ποδηλατόδρομου για να καλύψω τα 15 χιλιόμετρα της μέρας, έτσι για να νιώσω και εγώ τσας αθλητικ...